Nadwaga i otyłość brzuszna - (nie)męski kłopot?

Jeżeli masz nadwagę, zastanawiałeś się zapewne skąd się ona wzięła. Często tłumaczy się jej pochodzenie zaburzeniami endokrynologicznymi, lub obciążeniem genetycznym.

Pewne jest, że istnieje określona skłonność do nadwagi. Jeżeli rodzice są otyli wówczas istnieje duże niebezpieczeństwo, że również dzieci będą otyłe.
Zazwyczaj nadwaga występuje wtedy, gdy przez dłuższy czas jesz więcej niż potrzeba, aby pokryć zapotrzebowanie Twojego organizmu na energię.
Rodzinne zwyczaje żywieniowe są równie ważną przyczyną nadwagi co skłonność genetyczna.
Dodatkowe kalorie organizm magazynuje jako "rezerwę" w postaci tkanki tłuszczowej.
Otyłość jest przewlekłą chorobą spowodowana nadmierną dostawą energii zawartej w pokarmach w stosunku do zapotrzebowania organizmu i niedostatecznym wydatkiem energetycznym (mała aktywność fizyczna), skutkiem czego jest magazynowanie nadmiaru w postaci tkanki tłuszczowej.
Otyłości towarzyszą liczne powikłania ze strony układu sercowo-naczyniowego i innych narządów.

Jaki masz ciężar ciała? Czy jest właściwy, czy ważysz zbyt dużo?
Dla skutecznego zwalczania ryzyka chorób układu krążenia decydująca jest kontrola ciężaru ciała. Musisz być świadomy swojej wagi! Musisz wiedzieć czy Twój ciężar ciała jest właściwy - czy jesteś szczupły, masz nadwagę czy też jesteś otyły.

W przybliżeniu można wyliczyć właściwy ciężar ciała następująco:
wzrost (w cm) - 100 = właściwy ciężar ciała (w kg)

Do oceny masy ciała stosuje się też tak zwany wskaźnik masy ciała (z języka angielskiego Body Mass Index, w skrócie BMI).
Oblicza się go dzieląc masę ciała podaną w kilogramach przez kwadrat wzrostu podanego w metrach. Wartość BMI między 25 a 29,9 kg/m2 odpowiada nadwadze, zaś większa niż 30 kg/m2 - otyłości.

Jeżeli zdecydowałeś się na zmniejszenie ciężaru ciała, omów ze swoim lekarzem jaki ciężar ciała powinieneś osiągnąć! Pamiętaj - stawiaj sobie realne cele!

Otyłość brzuszna
Ważne znaczenie ma rodzaj otyłości, czyli lokalizacja tkanki tłuszczowej. Szczególnie groźna jest tak zwana otyłość brzuszna, zwana też trzewną lub centralną.
W otyłości brzusznej (typu "jabłka"), rozpoznawanej najczęściej u mężczyzn, w odróżnieniu od częstszej u kobiet otyłości pośladkowo-udowej (typu "gruszki"), występuje większe ryzyko chorób sercowo-naczyniowych. Częściej pojawiają się zaburzenia przemiany materii, prowadzące do nadciśnienia tętniczego, choroby wieńcowej, cukrzycy i innych chorób układu krążenia.
Otyłość brzuszna jest współczesną epidemią, która dotyczy głównie krajów wysoko rozwiniętych.
Otyłość brzuszną rozpoznaje się, gdy obwód pasa jest większy niż 102 cm u mężczyzny i 88 cm u kobiety.
 Do określenia rozmieszczenia tkanki tłuszczowej wykorzystuje się również wskaźnik talia/ biodro (z angielskiego waist/hip ratio, w skrócie WHR). Oblicza się go dzieląc obwód mierzony w okolicy pasa przez obwód w okolicy bioder.
Wartość wskaźnika większa niż 1,0 u mężczyzn i 0,85 u kobiet świadczy o otyłości brzusznej.
Pacjenci z otyłością brzuszną mają często podwyższone poziomy cholesterolu frakcji LDL ("zły" cholesterol), a obniżone frakcji HDL ("dobry cholesterol"), wysokie stężenia trójglicerydów i wzmożoną skłonność krwi do krzepnięcia. Wszystko to sprzyja rozwojowi miażdżycy naczyń krwionośnych.
Z otyłością brzuszną związane są też podwyższone poziomy cukru we krwi, co w konsekwencji grozi rozwojem cukrzycy typu 2.

W kontekście przedstawionych powyżej informacji, decyzja o pozbyciu się zbędnych kilogramów tłuszczu z okolic brzucha wydaje się być oczywista. Najbardziej efektywną metodą leczenia otyłości jest połączenie diety niskokalorycznej ze zwiększoną aktywnością fizyczną.
Na koniec bardzo dobra wiadomość dla wszystkich Panów - mimo zwiększonego ryzyka chorób sercowo-naczyniowych towarzyszącego właśnie otyłości brzusznej - łatwiej jest stracić nadmiar tłuszczu z tego miejsca, niż z jakiegokolwiek innego !
U mężczyzn komórki tłuszczowe w tkankach znajdujących się w okolicy pasa są duże i aktywne metabolicznie, przez co tłuszcz uwalniany jest z nich dość łatwo i szybko, jeśli Panowie regularnie stosują  dietę niskokaloryczną i wykonują regularne ćwiczenia fizyczne.

A więc - powodzenia!